Lalka (2026)

Warszawa końca XIX wieku daje Stanisławowi Wokulskiemu możliwość zdobycia majątku, ale nie daje mu tego, czego pragnie najbardziej. Kupiec, który dorobił się fortuny dzięki własnej pracy i odwadze w interesach, zakochuje się w Izabeli Łęckiej, młodej kobiecie ze zubożałej arystokracji. Dla niej pieniądze Wokulskiego nie wystarczają, by automatycznie stał się częścią świata, do którego aspiruje. On mimo to podporządkowuje kolejne decyzje próbie zbliżenia się do Izabeli i jej rodziny. Pomaga zadłużonym Łęckim, wchodzi w środowisko salonów oraz podejmuje działania, które mają zmienić sposób, w jaki jest postrzegany. Równocześnie prowadzi interesy i utrzymuje relacje z ludźmi znajdującymi się daleko poza arystokratycznym kręgiem. Ignacy Rzecki, jego wieloletni przyjaciel i pracownik sklepu, obserwuje przemianę człowieka dotąd kierującego się energią i praktycznym rozsądkiem. Warszawa staje się miejscem spotkania kilku warstw społecznych: bogacącego się mieszczaństwa, tracącej znaczenie arystokracji oraz ludzi żyjących w biedzie. Uczucie Wokulskiego rozwija się więc w świecie, gdzie pochodzenie nadal potrafi znaczyć więcej niż charakter czy osiągnięcia, a jego ambicja uczuciowa zaczyna wpływać na niemal każdy obszar życia. Im więcej Wokulski inwestuje w możliwość wejścia do wyższych sfer, tym wyraźniej widzi ich zależność od pieniędzy ludzi, których jednocześnie traktują z góry. Uczucie i ambicja społeczna zaczynają się przez to nierozłącznie splatać.