Leviticus (2026)

Naim i Ryan dorastają w niewielkim australijskim mieście, gdzie religijna wspólnota wyznacza wyraźne granice tego, co uznaje za właściwe. Początkowa bliskość między chłopakami rozwija się ostrożnie, z dala od ludzi, których reakcji obaj się obawiają. Kiedy ich uczucie wychodzi poza bezpieczną sferę niedopowiedzeń, presja otoczenia nabiera konkretnego kształtu. Próba „naprawienia” młodych ludzi poprzez praktyki związane z terapią konwersyjną uruchamia coś, czego nikt nie potrafi kontrolować. Pojawia się agresywna istota zdolna przybierać postać osoby, której ofiara najbardziej pragnie. Dla Naima i Ryana oznacza to szczególnie okrutną pułapkę: potwór może wyglądać dokładnie jak chłopak, któremu chcieliby zaufać. Każde spotkanie wymaga więc sprawdzania, czy po drugiej stronie stoi prawdziwa osoba, czy byt wykorzystujący ich uczucia przeciwko nim. Strach przed stworzeniem miesza się z lękiem przed rodziną, kościołem i mieszkańcami miasta, którzy nie akceptują ich relacji. Ucieczka nie rozwiązuje problemu, bo istota jest związana z pragnieniem, którego nie da się zostawić w jednym miejscu. Chłopcy próbują zrozumieć reguły działania zagrożenia, jednocześnie walcząc o możliwość pozostania razem bez zamieniania wzajemnej bliskości w źródło kolejnego niebezpieczeństwa. Sytuację komplikuje fakt, że zagrożenia nie widzą wszyscy. Naim i Ryan muszą przekonać się nawzajem, że to, czego doświadczają, jest realne, choć ich otoczenie chętniej interpretuje strach jako kolejny dowód, że sama relacja między chłopakami jest czymś, co należy usunąć.