Ojczyzna (2026)

Rok 1949 zastaje Thomasa Manna i jego córkę Erikę w świecie podzielonym przez zimną wojnę. Po szesnastu latach spędzonych na emigracji w Stanach Zjednoczonych wracają do Niemiec, kraju zrujnowanego wojną i rozciętego na strefy wpływów zwycięskich mocarstw. W czarnym buicku przemierzają trasę prowadzącą od Frankfurtu po Weimar, przechodząc z obszaru kontrolowanego przez Zachód do części znajdującej się pod dominacją Związku Radzieckiego. Dla sławnego pisarza powrót oznacza spotkania, przemówienia i konieczność określenia własnego stosunku do Niemiec po nazizmie. Dla Eriki podróż ma bardziej osobisty wymiar. Towarzyszy ojcu, ale sama jest pisarką i aktorką, pamięta doświadczenie wygnania oraz rodzinne konflikty, których nie da się zostawić za oceanem. Każdy kolejny przystanek konfrontuje ich z innym obrazem powojennego kraju: ruinami, próbą odbudowy, polityczną propagandą oraz ludźmi starającymi się ułożyć życie po katastrofie. Relacja ojca i córki staje się równie istotna jak geograficzna trasa, bo oboje inaczej rozumieją odpowiedzialność, pamięć i możliwość powrotu. Podróż przez podzielone Niemcy zmusza ich do zmierzenia się z miejscem, z którego uciekli, oraz z pęknięciami we własnej rodzinie. Przeszłość wraca także poprzez nieobecnych członków rodziny i wspomnienia lat emigracji. Im dalej jadą, tym trudniej traktować tę wyprawę jak oficjalną wizytę, a nie rozrachunek z miejscem, które jednocześnie ich ukształtowało i wypchnęło poza własne granice.