Powiedz mi, co czujesz (2026)

Maria i Patryk mają po dwadzieścia lat i dopiero uczą się, jak wygląda bliskość poza pierwszym zachwytem. Oboje są związani ze sztuką, lecz podchodzą do emocji zupełnie inaczej. Maria prowadzi nietypowy projekt nazwany SKUP ŁEZ, w którym płaci ludziom za ich łzy i zamienia najbardziej prywatny odruch w element działania artystycznego. Patryk dopiero zaczyna własną drogę twórczą, a płacz jest dla niego czymś niemal niedostępnym. Spotkanie szybko przeradza się w intensywną relację. Fascynacja daje im poczucie, że trafili na osobę zdolną zrozumieć to, czego wcześniej nie potrafili nazwać. Z czasem okazuje się jednak, że pierwszy poważny związek w dorosłym życiu wydobywa również stare lęki i doświadczenia wyniesione z dzieciństwa. Każde inaczej reaguje na potrzebę bliskości, odrzucenie, zazdrość i momenty, w których druga osoba nie spełnia oczekiwań. Sztuka, która początkowo pomaga im rozmawiać o uczuciach, zaczyna przenikać do codziennych konfliktów. Maria i Patryk próbują nie powtarzać schematów znanych z własnych rodzin, choć nie zawsze potrafią je rozpoznać w chwili, gdy przejmują kontrolę nad zachowaniem. Ich relacja staje się więc przestrzenią pierwszej naprawdę dorosłej próby zaufania komuś bez utraty siebie. Najtrudniejsze rozmowy zaczynają się wtedy, gdy artystyczny język przestaje wystarczać. Oboje muszą powiedzieć wprost, czego potrzebują od drugiej osoby, choć właśnie takiej otwartości wcześniejsze doświadczenia nauczyły ich unikać.