Historie równoległe (2026)

Sylvie jest cenioną pisarką, lecz przy pracy nad kolejną książką zaczyna brakować jej materiału. Zamiast szukać inspiracji daleko od domu, kieruje teleskop na budynek po drugiej stronie ulicy. Obserwuje troje sąsiadów i z fragmentów ich codziennych zachowań układa własną wersję wydarzeń. Gest, rozmowa widziana bez dźwięku czy czyjeś wejście do mieszkania wystarczają, aby w wyobraźni autorki powstał romans, konflikt albo zdrada. Sylvie coraz mocniej angażuje się w historię, której prawdziwych uczestników właściwie nie zna. W tym samym czasie zatrudnia młodego Adama, mającego pomagać jej w codziennych obowiązkach. Nowy asystent szybko przestaje być tylko osobą wykonującą proste zadania. Jego obecność wpływa na pracę pisarki, a granica między obserwowanym życiem, literacką interpretacją i faktami zaczyna się przesuwać. Sylvie przekonuje się, że ludzie za oknami niekoniecznie odgrywają role, które im przypisała, natomiast obecność Adama coraz mocniej komplikuje jej pracę i codzienność. Kolejne odkrycia zmuszają autorkę do rewizji opowieści tworzonej na podstawie cudzej prywatności. To, co miało być materiałem do powieści, zaczyna oddziaływać na jej rzeczywiste relacje. Pisarka musi w końcu zmierzyć się z konsekwencjami chwili, w której przestała jedynie patrzeć, a zaczęła traktować domysły jak wiedzę o innych ludziach.