W sercu dziczy (2026)

James ma za sobą służbę w siłach specjalnych i doświadczenie, które powinno pomagać mu przetrwać w sytuacjach kryzysowych. Żadna misja nie przygotowała go jednak na katastrofę samolotu w odległej części Alaski. Po rozbiciu maszyny zostaje w dziczy razem z Odinem, owczarkiem niemieckim i dawnym psem bojowym, z którym łączy go relacja wypracowana podczas wspólnej służby. Najbliższa pomoc znajduje się daleko, teren jest trudny, a pogoda szybko może zamienić zwykły marsz w walkę o życie. James musi znaleźć drogę do cywilizacji, zdobyć schronienie i ocenić własne obrażenia, jednocześnie dbając o zwierzę polegające na nim tak samo, jak on polega na jego zmysłach. Odin wyczuwa zagrożenia wcześniej, potrafi odnaleźć ślad i daje Jamesowi coś równie potrzebnego jak praktyczna pomoc: powód, by nie poddawać się po kolejnych niepowodzeniach. Wędrówka przez alaskańskie pustkowie wystawia ich na głód, mróz i nieprzewidywalność natury, ale również na konsekwencje życia, które James próbował zostawić za sobą po zakończeniu służby. Człowiek i pies muszą ponownie działać jak jeden zespół, choć tym razem nie wykonują rozkazu. Próbują po prostu wrócić do domu. James nie może też pozwolić sobie na traktowanie Odina jak wyposażenia. Pies ma własne ograniczenia, potrzebuje odpoczynku i ochrony, więc każda decyzja dotycząca tempa marszu musi uwzględniać przetrwanie ich obu.