Ktoś we mnie (2026)

David Zimmerman zbliża się do czterdziestki, lecz jego życie wydaje się zatrzymane w miejscu. Pracuje jako fotograf, pozostaje praktycznie nieznany i większość czasu spędza w domu, unikając sytuacji wymagających bliższego kontaktu z ludźmi. Przyjaciele w końcu wyciągają go na huczną imprezę. W tłumie David zauważa tajemniczą kobietę i, zafascynowany jej obecnością, rusza za nią. Kilka godzin później budzi się w rzeczywistości, której nie potrafi racjonalnie wyjaśnić: znajduje się w ciele obcej kobiety. Zmiana nie jest snem ani krótkotrwałym złudzeniem, dlatego musi nauczyć się funkcjonować z twarzą, głosem i fizycznością należącymi do kogoś, kogo właściwie nie zna. Równocześnie próbuje ustalić, co stało się podczas utraconych godzin i czy osoba spotkana na imprezie miała związek z przemianą. Dotychczasowa skłonność do obserwowania świata z bezpiecznej odległości przestaje być możliwa. David zostaje zmuszony do poruszania się po cudzym życiu, kontaktowania z nieznanymi osobami i mierzenia się z reakcjami ludzi, którzy widzą w nim kogoś zupełnie innego. Poszukiwanie drogi powrotnej staje się również śledztwem dotyczącym tożsamości kobiety oraz reguł niewytłumaczalnego zdarzenia, które połączyło ich losy. Im dłużej trwa niezwykły stan, tym mniej oczywiste staje się również pytanie, gdzie kończy się cudza biografia, a zaczyna jego własna odpowiedzialność za decyzje podejmowane w ciele nieznajomej.