Hako no Naka no Hitsuji (2026)

Otone i Kensuke Komoto od dwóch lat próbują żyć po śmierci siedmioletniego syna, lecz żałoba wciąż wyznacza rytm ich codzienności. Pojawienie się oferty firmy budującej humanoidy na podstawie danych zmarłych osób daje małżeństwu możliwość, która wcześniej należałaby do sfery fantazji. Do ich domu trafia sztuczny chłopiec wyglądający jak Kakeru i wyposażony w informacje pozwalające naśladować zachowanie dziecka. Rodzice muszą od tej chwili zmierzyć się z pytaniem, czy podobieństwo może zastąpić utraconą więź. Otone i Kensuke reagują na nowego domownika inaczej, a każda zwyczajna czynność przypomina im jednocześnie o obecności syna i o jego nieodwracalnej stracie. Humanoid nie pozostaje przy tym wyłącznie bierną kopią. Uczy się otoczenia, nawiązuje własne relacje i zaczyna funkcjonować poza oczekiwaniami ludzi, którzy sprowadzili go do domu. Granica między zapisanymi wspomnieniami a nowym doświadczeniem stopniowo staje się coraz mniej oczywista. Rodzina otrzymuje szansę ponownego przeżywania znajomych chwil, ale wraz z nią pojawia się obawa przed następnym rozstaniem. Technologia, która miała wypełnić pustkę po Kakeru, zmusza Otone i Kensuke do przyjrzenia się temu, czego naprawdę oczekują od sztucznego dziecka i czy ich pragnienie odzyskania przeszłości pozwala mu stworzyć własną przyszłość. Właśnie ta niepewność sprawia, że każdy rodzinny gest nabiera podwójnego znaczenia.