Mów mi Jimpa (2026)

Hannah zabiera nastoletnie Frances do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca Jima. Dla niej podróż oznacza powrót do człowieka, z którym łączy ją skomplikowana rodzinna historia, natomiast dla Frances spotkanie z dziadkiem szybko staje się czymś znacznie ważniejszym niż wakacyjna wizyta. Jim od lat żyje po swojemu i należy do starszego pokolenia queerowej społeczności, którego doświadczenia kształtowały inne czasy, inne zagrożenia i inny język mówienia o tożsamości. Frances, osoba niebinarna dorastająca w zupełnie odmiennej rzeczywistości, znajduje z nim wspólną nić i zaczyna rozważać pozostanie w Holandii na dłużej. Perspektywa rocznego pobytu u dziadka zaskakuje Hannah, która musi zmierzyć się z myślą, że jej dziecko coraz wyraźniej decyduje o własnym życiu. Amsterdam staje się miejscem rozmów o rodzinie, wolności, potrzebie przynależności i rzeczach przez lata przemilczanych. Spotkanie trzech pokoleń wydobywa różnice w sposobie rozumienia bliskości i niezależności. Każde z nich chce dać pozostałym przestrzeń, choć nie zawsze potrafi zrobić to bez obawy, że wraz z tą swobodą coś utraci. Hannah obserwuje zarazem, jak relacja Frances z Jimem buduje się bez jej pośrednictwa. Zmusza ją to do spojrzenia na własne wspomnienia o ojcu z innej perspektywy i zastanowienia się, ile z rodzinnych opowieści należy do przeszłości, a ile nadal wpływa na ich codzienne decyzje.