Niebo nad Normandią (2026)

Na trzy dni przed planowanym lądowaniem aliantów w Normandii prognoza pogody urasta do rangi decyzji mogącej przesądzić o powodzeniu całej operacji. James Stagg, szkocki meteorolog odpowiedzialny za przekazywanie dowództwu informacji o warunkach atmosferycznych, widzi sygnały nadchodzącego załamania pogody. Problem polega na tym, że termin inwazji ustalono z ogromnym wyprzedzeniem, a na rozkaz czekają setki tysięcy żołnierzy, okręty i samoloty. Stagg musi przekonać generała Dwighta D. Eisenhowera, że zignorowanie niekorzystnej prognozy może zakończyć się katastrofą. Nie ma przy tym współczesnych satelitów ani modeli komputerowych, a dostępne zespoły meteorologiczne nie zawsze dochodzą do tych samych wniosków. Nowe dane stają się więc przedmiotem napiętych dyskusji. Odroczenie uderzenia również niesie ryzyko: utrata elementu zaskoczenia, problemy logistyczne i brak pewności, czy kolejna okazja pogodowa rzeczywiście nadejdzie. W zamkniętych pomieszczeniach dowództwa rozgrywa się walka z czasem, w której zamiast broni używa się map, odczytów ciśnienia i doświadczenia. Stagg bierze odpowiedzialność za ocenę natury, której nie da się podporządkować wojskowemu rozkazowi, a Eisenhower musi zdecydować, kiedy zaufać prognozie bardziej niż starannie przygotowanemu planowi. Presję zwiększa świadomość, że nawet poprawna analiza nie daje stuprocentowej pewności, a odpowiedzialności za pomyłkę nie będzie można przerzucić na pogodę.