Niespodziewane (2026)

Marie-Lou Fontaine kieruje podparyskim ośrodkiem opieki dla osób starszych i próbuje wprowadzać zasady oparte na słuchaniu mieszkańców oraz szacunku dla ich godności. Codzienność stawia jednak opór jej ideałom. Brakuje personelu, część pracowników nie rozumie proponowanego podejścia, a potrzeby podopiecznych nie zawsze mieszczą się w sztywnych procedurach. W tym czasie Marie-Lou poznaje Mari Morisaki, japońską reżyserkę teatralną leczącą się na raka. Przedstawienia Mari oraz sposób, w jaki artystka mierzy się z chorobą, robią na niej silne wrażenie. Podobne brzmienie ich imion staje się początkiem znajomości, która szybko wychodzi poza przypadkowe spotkania. Kobiety zaczynają dzielić się doświadczeniami pracy, opieki, sztuki i życia z ograniczeniami, których nie można po prostu usunąć dobrą organizacją. Gdy stan Mari nagle się pogarsza, relacja nabiera nowego znaczenia. Marie-Lou musi skonfrontować swoje zawodowe przekonania z sytuacją osoby, która stała się jej bliska, a Mari próbuje zachować wpływ na własne życie mimo postępującej choroby. Obie próbują szukać rozwiązań nawet wtedy, gdy choroba i realia instytucji zdają się pozostawiać bardzo niewiele możliwości, a teoria opieki musi ustąpić miejsca konkretnym wyborom dotyczącym czasu, obecności i kolejnych dni. Ich znajomość rozwija się więc w dwóch przestrzeniach naraz: w ośrodku, gdzie Marie-Lou codziennie walczy o bardziej ludzkie traktowanie mieszkańców, oraz przy Mari, której potrzeby zmieniają się wraz z leczeniem. Te doświadczenia zaczynają wpływać na sposób, w jaki obie rozumieją opiekę.