Odyseja (2026)

Po zakończeniu wojny trojańskiej Odyseusz pragnie jednego: wrócić do Itaki, gdzie czekają na niego dom i rodzina. Droga przez Morze Śródziemne, która powinna być ostatnim etapem wojennej tułaczki, zamienia się jednak w wieloletnią walkę o przetrwanie. Król i jego towarzysze trafiają na wyspy oraz wybrzeża rządzące się prawami dalekimi od ludzkiego porządku. Na ich trasie pojawia się cyklop Polifem, a spotkanie z olbrzymem uruchamia następstwa, które jeszcze bardziej oddalają żeglarzy od celu. Kolejne próby wiążą się z czarami Kirke, zwodniczym śpiewem syren i gniewem sił, wobec których nawet doświadczony wojownik pozostaje bezbronny. Odyseusz musi polegać na sprycie, cierpliwości i umiejętności podejmowania decyzji pod presją, ponieważ sama siła nie wystarcza w świecie zamieszkanym przez bogów i potwory. Każdy etap podróży kosztuje jego załogę coraz więcej, a perspektywa powrotu zaczyna przypominać próbę charakteru bardziej niż zwykłą żeglugę. W Itace czas również nie stoi w miejscu. Im dłużej król pozostaje poza domem, tym większe staje się pytanie, co zastanie, jeśli w końcu zdoła dotrzeć do rodzinnej wyspy. Podróż jest zarazem zmaganiem z własną dumą. Część niebezpieczeństw wynika z decyzji samego władcy, który nieraz musi zapłacić za ciekawość, gniew lub przekonanie, że z każdej sytuacji zdoła wydostać się fortelem. Powrót wymaga więc także zmiany.