Ostatni wschód słońca (2026)

Ry od dawna planuje życie według ograniczeń narzuconych przez przewlekłą chorobę i troskliwą, czasami nadopiekuńczą matkę. Kiedy obie wyjeżdżają na Majorkę, dwudziestodwuletnia studentka po raz pierwszy od dawna dostaje okazję, by sprawdzić, jak wygląda codzienność bez ciągłego pilnowania kolejnego kroku. Niewielki bunt zaczyna się od samotnego wyjścia na plażę. Tam Ry poznaje Juliána, miejscowego chłopaka, który nie traktuje jej jak pacjentki i nie układa za nią planu dnia. Początkowa irytacja szybko ustępuje ciekawości, a wakacyjna znajomość zaczyna zajmować coraz więcej miejsca w jej życiu. Ry próbuje pogodzić rodzącą się relację z wymaganiami zdrowotnymi, oczekiwaniami matki i świadomością, że pobyt na wyspie ma swój termin końcowy. Z czasem sytuację komplikuje pogarszający się stan zdrowia oraz rodzinne sekrety, o których wcześniej nie miała pełnej wiedzy. Majorka przestaje być chwilowym wyjazdem od codzienności. Ry po raz pierwszy tak wyraźnie musi samodzielnie określić, czego chce od przyszłości i ile decyzji zamierza nadal oddawać innym. Coraz trudniej też ukrywać przed Juliánem rzeczy, które wpływają na każdy dzień. W centrum pozostają jej relacje z matką i nowym znajomym, ponieważ oboje inaczej rozumieją bezpieczeństwo, odpowiedzialność oraz życie chwilą. Ry musi znaleźć własną odpowiedź, zanim wakacje dobiegną końca, a powrót do domu ponownie narzuci jej stary rytm.