Sunny Dancer (2026)

Siedemnastoletnia Ivy ma za sobą doświadczenia, których większość jej rówieśników nie potrafiłaby sobie wyobrazić. Leczenie choroby nowotworowej wpłynęło na jej ciało, relacje z innymi i sposób myślenia o zwyczajnych planach. Kiedy rodzice zapisują ją na letni obóz dla młodych osób mierzących się z podobnymi problemami zdrowotnymi, Ivy reaguje bez entuzjazmu. W jej oczach wyjazd oznacza kolejne miejsce, w którym wszystko będzie kręciło się wokół choroby, od której chciałaby choć na chwilę odpocząć. Na miejscu trafia jednak do grupy nastolatków równie niechętnych prostym etykietom. Każdy z nich inaczej reaguje na leczenie, niepewność i nadopiekuńczość dorosłych, dlatego wspólne dni szybko przestają przypominać zorganizowaną terapię. Pojawiają się wygłupy, konflikty, pierwsze zauroczenia i rozmowy, na które trudno zdobyć się przy osobach nieznających podobnego strachu. Ivy stopniowo odkrywa, że obecność ludzi rozumiejących jej sytuację nie musi oznaczać ciągłego przypominania o diagnozie. Obóz daje jej przestrzeń do sprawdzania własnych granic i podejmowania decyzji bez natychmiastowej kontroli rodziców. Wakacje, które miały być obowiązkiem, zaczynają wyglądać jak pierwszy od dawna okres, w którym może myśleć o sobie przede wszystkim jako o siedemnastolatce, a dopiero później jako o osobie po ciężkim leczeniu. Nowe znajomości zmuszają ją też do dopuszczenia myśli, że przyszłość nie musi być wyłącznie listą badań, terminów i rzeczy, których należy unikać.