Zaraza (2025)

Ben ma dwanaście lat i przyjeżdża na letni obóz piłki wodnej, gdzie niemal od pierwszych chwil próbuje zorientować się w niepisanej hierarchii grupy. Wśród chłopców szybko widać, kto narzuca zasady, kto chce się przypodobać silniejszym, a kto zostaje uznany za łatwy cel. Najbardziej izolowany jest Eli, rówieśnik z widocznymi zmianami skórnymi. Pozostali uczestnicy przypisują mu rzekomo zakaźną przypadłość i tworzą wokół tego zestaw upokarzających reguł. Kontakt z Elim ma oznaczać społeczne skażenie, więc chłopcy unikają go, wyśmiewają i wykorzystują wymyśloną „chorobę” jako pretekst do kolejnych zachowań. Ben początkowo obserwuje sytuację z boku, lecz jego potrzeba znalezienia miejsca w grupie szybko wchodzi w konflikt z rodzącą się sympatią do odrzucanego kolegi. Presję zwiększa Jake, pewny siebie chłopak mający duży wpływ na pozostałych. Obóz, treningi i wspólne noclegi zostawiają niewiele przestrzeni, by uciec od narzuconych zasad. Im dłużej Ben uczestniczy w rytuale wykluczania, tym trudniej mu rozstrzygnąć, gdzie kończy się głupi żart, a zaczyna realna przemoc. Strach przed samodzielnym sprzeciwem sprawia, że każda decyzja wobec Eliego staje się również decyzją o tym, jaką cenę Ben jest gotów zapłacić za akceptację innych. Nawet milczenie okazuje się wyborem, bo pozwala grupie uznać, że jej zasady mają zgodę kolejnej osoby.