Zima pod znakiem wrony (2026)

12 grudnia 1981 roku brytyjska profesor psychiatrii Joan Andrews przylatuje do Warszawy na międzynarodową konferencję. Z lotniska odbiera ją młoda doktorantka Alina, która pomaga gościni odnaleźć się w obcym mieście i zawozi ją na spotkanie naukowe. Wystąpienia zostają zakłócone przez polityczną manifestację przeciwko komunistycznym władzom, lecz dla Joan napięta sytuacja pozostaje jeszcze czymś obserwowanym z zewnątrz. Po wieczornym bankiecie Alina odwozi profesor do niewielkiego mieszkania na Ursynowie i obiecuje wrócić następnego dnia. Rano nie pojawia się jednak ani ona, ani żadna wiadomość. Telefon milczy, komunikacja przestaje działać, a za oknem stoją czołgi. Wprowadzenie stanu wojennego zastaje Joan samą w mieście, którego języka i niepisanych zasad nie zna. Próba odnalezienia Aliny wciąga ją coraz głębiej w rzeczywistość pełną patroli, kontroli, podejrzliwości oraz ludzi ostrożnie dobierających każde słowo. Zagraniczna profesor mimowolnie styka się z informacjami i osobami powiązanymi z działalnością opozycyjną, przez co jej poszukiwania zaczynają przypominać grę wywiadowczą. Warszawa w ciągu jednej nocy zmienia się z miejsca konferencji w labirynt, gdzie zwykłe pytanie może wzbudzić zainteresowanie niewłaściwych ludzi, a pomoc nie zawsze jest tym, czym się wydaje. Joan początkowo może liczyć głównie na pozycję cudzoziemki, lecz szybko odkrywa, że nie daje jej ona pełnego bezpieczeństwa. Im bardziej próbuje zrozumieć zniknięcie Aliny, tym mniej możliwe staje się zachowanie neutralności wobec wydarzeń rozgrywających się na ulicach.