Znaki Pana Śliwki (2026)

Karol Śliwka dorasta na wsi w czasach, gdy artystyczna przyszłość nie jest oczywistym wyborem dla chłopaka z jego otoczenia. Rodzinne oczekiwania prowadzą w inną stronę, on jednak decyduje się wyjechać i uczyć sztuki w Warszawie. Z czasem szczególnie interesuje go projektowanie znaków graficznych: niewielkich form, które muszą przekazywać znaczenie bez długiego objaśnienia. Jego prace zaczynają pojawiać się na opakowaniach, szyldach, dokumentach i w instytucjach, stając się częścią codziennego krajobrazu Polski Ludowej. Opowieść śledzi tę drogę od młodości i pierwszych decyzji po okres, gdy projektant ma już na koncie setki rozpoznawalnych realizacji. Publiczna twórczość zostaje zestawiona z życiem prywatnym, zachowanym między innymi w amatorskich filmach wykonywanych przez samego Śliwkę. Domowe nagrania, archiwalia i wspomnienia bliskich odsłaniają człowieka stojącego za prostymi symbolami oglądanymi przez miliony osób. Ważną częścią jego biografii pozostaje także wypadek z młodości, po którym stracił oko, oraz upór pozwalający kontynuować wybraną drogę mimo ograniczeń. Zamiast katalogu projektów powstaje portret twórcy, który z małej miejscowości trafił do świata grafiki użytkowej i przez dziesięciolecia obserwował, jak własne znaki zaczynają żyć niezależnie od autora. Wiele z tych znaków funkcjonowało tak długo, że odbiorcy znali je dobrze, choć często nie wiedzieli, kto je zaprojektował.