72 godziny (2026)

Joe ma czterdzieści lat, pracuje w reklamie i coraz wyraźniej czuje, że zawodowo traci grunt pod nogami. Kiedy przez pomyłkę zostaje dodany do grupowego czatu należącego do znacznie młodszych ludzi, dostrzega w nieporozumieniu szansę, by udowodnić sobie i otoczeniu, że nadal potrafi nadążyć za zmianami. Zamiast po prostu opuścić rozmowę, przyjmuje zaproszenie na trzydniowy wieczór kawalerski w Miami. Szybko trafia w sam środek imprezy, której tempo, zwyczaje i język są mu znacznie mniej znajome, niż chciałby przyznać. Próba odnalezienia się wśród dwudziestolatków przeradza się w serię nieprzewidzianych sytuacji, a każda kolejna decyzja komplikuje jego położenie. Joe jednocześnie usiłuje ratować słabnącą karierę, zachować twarz przed nowymi znajomymi i nie dopuścić, by weekend całkowicie wymknął się spod kontroli. Generacyjny rozdźwięk staje się źródłem nieporozumień, ale pozwala mu też spojrzeć inaczej na własne życie. Trzy doby w Miami okazują się znacznie poważniejszym sprawdzianem niż niewinna impreza przed ślubem, zwłaszcza gdy zawodowe ambicje zaczynają mieszać się z prywatnym kryzysem. Wyjazd, który początkowo traktuje jak desperacki sposób na odzyskanie pewności siebie, zmusza go również do porównania własnych wyobrażeń o sukcesie z podejściem ludzi wchodzących dopiero w dorosłość. Coraz trudniej oddzielić zawodową kalkulację od zwykłej potrzeby akceptacji.