Dobry wieczór, dobry dzień (2026)

Lovro, Nenad, Stevan i Ivan walczyli podczas drugiej wojny światowej po stronie jugosłowiańskich partyzantów, przeciwstawiając się faszystom i ustaszom. Łączyło ich jednak coś więcej niż wspólne doświadczenie frontu. Byli grupą homoseksualnych mężczyzn, którzy w warunkach ciągłego zagrożenia próbowali zachować relacje i własną tożsamość. Szesnaście lat po zakończeniu walk ich życie wygląda zupełnie inaczej. W socjalistycznej Jugosławii zdobyli uznanie jako filmowcy i wykorzystują kino do komentowania rzeczywistości, w której żyją. Ich twórczość oraz prywatna swoboda zaczynają jednak drażnić władze oczekujące posłuszeństwa i produkcji zgodnych z oficjalnym przekazem. Partia chce, by artyści podporządkowali się politycznym wymaganiom, a odmowa może kosztować ich kariery, bezpieczeństwo i możliwość dalszej pracy. Do zadania związanego z kontrolowaniem grupy zostaje skierowany Emir, człowiek lojalny wobec systemu i gotowy wykonać polecenia przełożonych. Dawni partyzanci odkrywają, że zwycięstwo nad wojennym przeciwnikiem nie zapewniło im wolności w państwie, które pomogli zbudować. Przyjaźnie i związki zostają poddane próbie, gdy prywatne życie staje się przedmiotem politycznego nacisku, a kamera może być zarówno narzędziem artystycznym, jak i dowodem nieposłuszeństwa. Szczególnie trudne staje się dla nich zderzenie z językiem władzy, która dawnych bohaterów wojennych chce widzieć tylko w wygodnej, oficjalnej wersji. To, co podczas walki było prywatnym sekretem, w czasie pokoju może zostać wykorzystane jako narzędzie szantażu i dyscyplinowania.