Księga pustyni (2026)

Czternastoletni Sun od dzieciństwa słucha niezwykłej rodzinnej historii o małym chłopcu, który zaginął podczas burzy piaskowej na Saharze. Hadara miał zaledwie dwa lata, gdy odłączył się od nomadów, a jego szanse na przetrwanie wydawały się praktycznie zerowe. Według opowieści uratowała go para strusi, przyjmując dziecko do swojego świata i pozwalając mu dorastać wśród pustynnych zwierząt. Sun zna tę historię z przekazu dziadka, lecz po jej opublikowaniu odkrywa, że może kryć się za nią coś więcej niż rodzinna legenda. Zaproszenie na Saharę daje nastolatkowi możliwość sprawdzenia, czy Hadara rzeczywiście istniał i co wydarzyło się po jego zaginięciu. Wyprawa prowadzi przez środowisko, w którym człowiek musi dostosować się do rytmu przyrody, niedoboru wody i ogromnych odległości. Kolejne ślady przybliżają Suna do dziecka wychowanego poza ludzką społecznością, a zarazem każą inaczej spojrzeć na historię zapisaną przez jego rodzinę. Spotkania z mieszkańcami pustyni oraz dzikimi zwierzętami uświadamiają Sunowi, jak niewiele wspólnego ma rzeczywiste życie Hadary z romantycznym wyobrażeniem o chłopcu żyjącym wśród strusi. Sun chce znaleźć prawdę, ale musi też zrozumieć, komu właściwie należy opowieść, którą wcześniej uznał za własną. Dla nastolatka poszukiwanie staje się również pierwszą okazją, by skonfrontować rodzinny przekaz z ludźmi i miejscami, z których ta opowieść rzeczywiście pochodzi.